[1]«Nəhcül-bəlağə», 3-cü xütbə

[2]«Nəhcül-bəlağə»nin şərhi (İbni Əbil-hədid), 1-ci cild, səh.5

[3]«Nəhcül-Bəlağə», 157-ci xütbə

[4] 1 və 192-ci xütbələr.

[5]Qur`anda səcdə fərmanı beş yerdə gəlibdir: «Bəqərə», 34, «Ə`raf», 11 «Kəhf«, 50, «Taha», 116, «Əsra» 61. Bu səcdə, ibadət səcdəsi deyildi, çünki Allahın  Pak zatından  başqa digərinə görə ibadət səcdəsi etmək caiz deyildir. Əksinə bu, Allaha şükr səcdəsi olub böyük xilqət və ne`mət olan Adəmin xatirinə idi.

[6]«Nəhcül-Bəlağə»dən iqtibas, xütbə 1 və 91

[7]Baxmayaraq ki, bə`ziləri dastanda qeyd olunan behiştin yaxşı insanlara məxsus axirət behişti olmasına inanırlar, lakin behişt meyvə və bitkilərlə zəngin dünyanın ən xoş və ab-havalı yeri imiş. Belə ki, bu mətləb İmam Sadiq (əleyhissalam)-ın hədislərindən birində də gəlibdir («Nurus-səqəleyn» təfsiri, 1-ci cild, səh.62). Deyilməmiş qalmasın: Yuxarıda qeyd olunan dastan Qur`anın «Bəqərə» surəsinin 35-dən 38-ə kimi «Ə`raf» surəsinin 19-dan 22-yə kimi eləcə də «Taha» surəsinin 118-dən 123-ə kimi, nəcv ayələrində gəlmişdir.

[8]Həzrət Adəm (əleyhissalam)-ın günahı həmin «Tərki-övla» idi, başqa ibarətlə desək mütləq günah sayılmırdı, əksinə nisbi günah idi. Belə ki, Həzrət elə əziz və böyük məqam sahibi olduğuna görə gərək məkruh iş tutmayaydı, çünki hətta məkruh iş belə onun üçün günah sayılırdı ki, bu da ismət məqamı ilə düz gəlmir. Adəmin behiştdəki sınağı onun yer üzünə gəlib xalqa rəhbərlik etmək ləyaqətini özündə hazırlaşdırmaqdan ötrü idi. Onun tövbəsi ilə bir növ təzkiyə və ruhun paklanması idi ki, bu da Allah höccətlərindən bir nümunədir.

[9]Həzrət Adəm (əleyhissalam) zatı pak və özü də mö`min idi. Aldandıqdan sonra özündə müstəsna bir xarakter daşıyırdı. Tez öz səhvini anlayıb tövbə etdi. Nəticədə Allah da onun tövbəsini qəbul etdi. Bununla bərabər yenə də gözləmək lazımdır ki, şeytan insanı aldatmasın və əgər aldatsa dərhal insan öz günahını tövbə ilə yumalıdır.

[10]«Tətimmətül-müntəha», 4-9-cu səhifələrdən iqtibas olunub.

[11]Bu mətləb «Nəhcül bəlağə»nin 67-və 92-ci xütbələrində qeyd olunub.

[12]«Nəhcül bəlağə», xütbə 3

[13]«Nəhcül-bəlağənin» şərhi, (İbni Əbil-Hədid), 1-ci cild, səh. 218 və 221.

[14]«Tətimmətül-müntəha», 9 və 12-ci səhifələr.

[15]«Nəhcül-bəlağə», 12-ci xütbə

[16]Nəhcül-bəlağənin şərhi, 1-ci cild, səh.249 və 250

[17]«Nəhcül-bəlağə», 13 və 14-cü xütbələrdən iqtibas olunub.

[18]«Nəhcül-bəlağə»nin şərhi (İbni Əbil-Hədid), 7-ci cild, səh.35-38-dən iqtibas olunub.

[19]«Nəhcül-bəlağə», 15-ci xütbə. Bu mətləbin oxşarı 77-ci xütbədə də gəlmişdir.

[20]«Bax: «Nəhcül-bəlağə»nin şərhi, (İbni Əbil-Hədid), 1-ci cild, səh. 269, 270.

[21]Bu gün 35-ci hicri ilinin 25 zilhəccə və cümə günü idi. Bə`zi rəvayətlərdə isə Novruz bayramı gününə təsadüf etdiyi qeyd olunur.

[22]«Biharul-ənvar» cild 41, səh. 137

[23]Əbtər – sonsuz, zatı qırıq

[24]Müaviyənin tərəfdarları – nakisinlər bey`əti pozanlar və müharibə qızışdıranlar.

[25]«İsra» surəsi, .230-cu ayə

[26]«Zumər» surəsi, 9